Czytaj dalej…

Za sprawą przesyłki od Szymona Kierszniowskiego, zwycięzcy w II Częstochowskim Konkursie Piw Domowych w kategorii porter bałtycki, miałem okazję sprawdzić jak się ma oryginał i, może nie najlepiej pasujące tu słowo, kopia. Piwo Szymona Kierszniowskiego wygrało w II Częstochowskim Konkursie Piw Domowych we wspomnianej kategorii. Nagrodą w tej kategorii było uwarzenie piwa w browarze Czenstochovia. Nadmienić należy, że inaczej niż w Żywcu gdzie wybierano Grand Championa, przywilej warzenia piwa w Częstochowie był od początku przypisany do kategorii porter bałtycki. Stanąłem więc przed unikalną możliwością porównania jak warunki browaru restauracyjnego wpłyną na osiągnięty efekt. Żeby uchronić się przed różną dyspozycją dnia i najdokładniej opisać różnice zdecydowałem się na degustację symultaniczną.

czytaj dalej

Czytaj dalej…

Czytaj dalej

Po pierwsze zmieni się serwer, do tej pory korzystałem z darmowego miejsca na serwerach WordPressu. Teraz blog znajdzie się na komercyjnym serwerze. Co za tym idzie adres kopyr.wordpress.com, zostanie zastąpiony przez adres blog.kopyra.com. Po trzecie zmieni się nazwa z browaru kopyra, na blog kopyra. Ta nowa będzie precyzyjniej określała treść strony. Wreszcie zmieni się również wygląd. Korzystając z gościnności WordPress.com miałem do dyspozycji bardzo proste, ale też ograniczone w swej funkcjonalności narzędzie. Przypominało to nieco warzenie piwa z brewkitu. Na nowej stronie będę korzystał z oprogramowania WordPress.org, które stwarza już większe pole manewru. Można to porównać do warzenia z ekstraktów z samodzielnym chmieleniem. Na zacieranie chyba się nie zdecyduję , chociaż nigdy nie należy mówić nigdy.

Jak to będzie wyglądało w praktyce? Blog na stronie kopyr.wordpress.com pozostanie póki co, tam gdzie jest. Przez jakiś czas będą się na nim ukazywały zapowiedzi nowych wpisów, a link „czytaj dalej” będzie kierował na nową stronę. Wszelkie linki będą już kierowały na blog.kopyra.com. Mam nadzieję, że spodobają Wam się te zmiany. Zachęcam do zapisywania się do subskrypcji na nowej stronie, zwłaszcza tych którzy byli zapisani na starej.

Na nowym blogu będę się kierował następującą logiką.

A zatem zapraszam na nową stronę.

Źródło: browar.biz

Etykieta chyba miała być w sepii, wyszła w kolorze pomarańczowo-łososiowym. Jest zamek znany z etykiet Ciechana, a poniżej wielka dębowa kufa (znaczy taka wielka beczka) z pozującymi na jej tle browarnikami z epoki. Piwo o czym informuje etykieta jest niefiltrowane, ale utrwalone.  Z jednej strony szacunek, bo przecież można by to przemilczeć, z drugiej jednak na kontrze nie ma wyrazu pasteryzowane. Podano ekstrakt 12,5° Plato i 6% alkoholu objętościowo, to całkiem sporo. Nie zapowiada to nic dobrego, w przeciwieństwie do kontry, gdzie mowa o piwie pilzneńskim i chęci przypomnienia tego smaku i zapachu. Ponieważ, wbrew powszechnemu mniemaniu, pils jest w Polsce na wymarciu, więc gdyby Lagerowe takowym się okazało, byłoby super.

Piana jest średnioobfita, drobno- i średniopęcherzykowa, niestety bardzo krótka. Kolor jest złocisty, mętny. Wysycenie średnie do niskiego. W zapachu, nikłym, jedynie nuty słodowe, chmielu tu nie czuję ani grama. W smaku… jest już znacznie lepiej. Wyraźna, intensywna goryczka, niestety jednak zbyt długa i zalegająca, zbyt garbnikowa. Na polskim bezgoryczkowiu jest to i tak super sprawa, jednak chcąc być precyzyjnym nie sposób o tym nie wspomnieć. Ogólnie piwo sprawia wrażenie Ciechana sprzed kilku lat z bardziej intensywną goryczką. Pijalność wysoka. Tych 6% alkoholu niespecjalnie czuć, to dobrze. Podsumowując, jeśli chodzi o aromat chmielowy jest słabo, jeśli idzie o goryczkę jest nieźle ale nie idealnie. Jest to więc całkiem udany przedstawiciel pilsnera.

Powiem szczerze, że nie spodziewałem się jakiegoś szaleństwa smakowego. Tymczasem jest to obecnie najlepszy jasny lager ze stajni Ciechana i Lwówka. Co pod znakiem zapytania stawia całą szopkę z nieutrwalaniem piwa. Co ciekawe, piwo nie ma znacząco dłuższego terminu przydatności niż nieutrwalony Ciechan Wyborne. Mój egzemplarz miał datę przydatności do pierwszego dnia zbliżających się Świąt Bożego Narodzenia. Premiera miała miejsce 20. listopada, więc jest to maksymalnie 5-6 tygodni. Czyżby więc chwyt marketingowy?

Jest to rzeczywiście nowatorskie podejście. Jak łatwo zauważyć Kozioł (z mordem w oczach ) pojawił się na pierwszym planie etykiety Psze Koźlaka, a nasza główna bohaterka tym razem na drugim planie. Na etykiecie Jak w Dym, wszystko wraca już do normy, Kozioł obraca się na ruszcie i nabiera aromatu dymu z ogniska. Na etykiecie Podymka mamy już zagaszone ognisko i kłęby dymu. Chronologia i logika podpowiada właśnie takie uszeregowanie. Reguły degustacji, a więc zaczynanie od piwa słabszego, do mocniejszego, sugerują kolejność odwrotną. Tak też postąpiłem, ale opis będzie tak jak PINTA sobie zamyśliła. W zasadzie Psze Koźlak i Jak w Dym mają ten sam ekstrakt, wypadałoby dać pierwszeństwo pszenicy, ale że bardziej sobie ostrzę zęby na wędzonego koziołka, więc ten poszedł jako drugie piwo.

Zacznijmy więc, od degustowanego na końcu, Psze Koźlaka. Ja już pisałem, że nie trafia do mnie poetyka etykiet PINTY, ale z tych 3 nowych piw, jedynie Podymka jestem w stanie jakoś przełknąć, choć kojarzy mi się z cebulą dymką. Psze Koźlak, rozumiem że to skrót od Pszenicznego Koźlaka, ale dlaczego tak? Czy to ma być takie stwierdzenie jak psze Pani, czyli poproszę koźlaka. Nie mam pojęcia. O ile Czarna Dziura mimo kontrowersji, jakoś zapada w głowie, to Psze Koźlak, to jest dla mnie pomyłka. Na etykiecie tytułowy Kozioł, z mordem (a może obłędem) w oczach, opiera nogi na beczkach z logo Piwoteki i Omerty, to dwa jasne punkty na piwnej mapie Polski. W wyniku rozmów z ekipą PINTY ustalono, że to piwo w beczkach trafi tylko do tych dwóch lokali. W zasadzie powiedziałbym, że to słuszna koncepcja. Gdyby nie to, że Piwoteka jest w Łodzi, a Omerta w Krakowie. A Wrocław, to co? Pies? Nie idźcie tą drogą koledzy. Wrocław domaga się lanej PINTY.

Odnośnie etykiety nie sposób nie wspomnieć o tym, że część tekstu jest napisana do góry nogami. Patent znany z kilku bawarskich weizenów, ma skłonić do tego, aby bez zastawienia obrócić butelkę i zamieszać osad. W związku z tym zaufałbym odruchowi czytelników i nie pisał Odwróć butelkę do góry dnem!!!. Trzeba zostawić takie niedomówienie, więcej tak intelygentnie. Oczywiście podany skład, ekstrakt – pod tym względem super, ale do tego ekipa PINTY zdążyła nas już przyzwyczaić.

Po przelaniu obserwujemy obfitą pianę, jak w weizenie przystało, nawet częściowo opuściła szklankę. Jest drobna, beżowa i pięknie oblepia szkło. Najlepsza piana na piwie z tego browaru. Kolor jest brunatny, mocno mętny, podczas nalewania widać że piwo jest gęste. Z zapachu banany, herbatniki, przypieczona skórka od chleba, opiekane grzanki, goździka nie wyczuwam. W smaku już jest goździk, guma balonowa, są banany, są nuty toffi, przyjemna kwaskowość. Są też nuty winne, goryczka ciut większa niż w weizenie. Wysycenie po tak agresywnym nalewaniu niskie. Piwo jest prawidłowo odfermentowane, pełnia jest niższa niż bym się spodziewał, ale to poprawia pijalność, piwo nie zakleja, nie zapycha. Jak nie przepadam za weizenbockami, to ten mi smakuje. Choć nie jest to piwo, które bym wypił więcej niż jedno na raz.

Czas na piwo, po którym sobie obiecuję najwięcej, czyli Rauchbock. Kolejna nazwa, której nie kupuję, czyli Jak w Dym. Ale co jak w dym? Uderzaj do mnie jak w dym, czy bierz PINTĘ jak w dym? Nie kumam. Szalony Kozioł już się obraca na ruszcie, bohaterka dmie w róg (nie wiem czy na zakończenie łowów, czy zwołuje wojów na ucztę?), co ciekawe strój ma w ochronnym kamuflażu. Ważna informacja w składzie, to że w zasypie jest słód własnoręcznie wędzony nad dymem z drewna orzecha. No ale nie przeciągajmy już. Przelewam do kufla, piwo barwy ciemnobrunatnej, niemal nieprzejrzyste, z ładną beżową pianą. Niezbyt obfitą, ale drobną i dość trwałą. W aromacie nuty dymu, w pierwszym wrażeniu trochę nietypowe (czyżby ten orzech), ale po chwili jest już klasyczna bamberska wędzonka, może tylko nie tak intensywna jak w Schlenkerli. Biorę łyk… i nie zawiodłem się. Atak Chmielu właśnie ma u mnie godnego przeciwnika do tytułu Piwo Roku. Chyba tylko, żeby nie rozpraszać głosów zagłosuję na Atak – trzeba bowiem sobie powiedzieć szczerz, że jak na nasze polskie warunki jest to piwo rewolucyjne, ale na skalę światową jest co najwyżej poprawne. Tymczasem Jak w Dym (nie mogę znieść tej nazwy) to jest, moim zdaniem, klasa światowa. Co prawda konkurencja jest tu mniejsza, ale jednak jest to piwo wybitne. Goryczka solidna, ale nieprzesadzona. Wyraźna słodycz i nuty karmelowe, na szczęście dla mnie zdominowane przez nuty dymne. Trzeba jednak przyznać, że wędzoność nie jest ekstremalna. Najważniejsza jest jednak ekstremalnie wysoka pijalność (drinkability). To piwo, także za sprawą niskiego wysycenia, można żłopać kuflami. Nie wiem co prawda, co by było po 4 takich kuflach, ale że dałbym radę je wypić, to jestem przekonany. Odpowiednie odfermentowanie sprawia, że piwo nie zakleja, nie zapycha, a wchodzi jak woda czy lekki pils, a nie jak 16,5° koźlak.

No i na koniec Podymek, czyli trochę produkt uboczny przy produkcji Jak w Dym. Zacznijmy od tego, że potrzeba nam takich lekkich 3% piw, które można wypić na imprezie z 6 i rano nie mieć wątpliwości czy można siadać za kółkiem. Czytam etykietę, no i mamy informację, że Podymek powstał z trzecich wód wysłodkowych po filtracji Jak w Dym i  że ma 9° Blg, co oznacza, że te wody wysłodkowe nie miały więcej jak 7°, bo podczas gotowania brzeczka się zatężyła. Dlaczego takie piwo powstało? Ano dlatego, że w innym wypadku te wody wysłodkowe rozcieńczyłyby koźlaka i nie byłby koźlakiem, a co najwyżej marcowym. Z drugiej strony wylać brzeczkę o ekstrakcie 6-7° Blg to grzech. Postanowiono więc, zrobić lekkie piwo, które dołączy do A’la Grodziskiego i 70/- Szylingów. Tym co mnie zaskoczyło był podany na etykiecie szczep drożdży. Co już było podejrzane w jednym miejscu jest napisane Saflager WB-06, a 6 linijek niżej Safbrew WB-06. No ale myślę sobie, po kiego grzyba fermentować to piwo drożdżami do weizenów? No chyba, że to już był wariant ekstremalnie oszczędnościowy i wykorzystano gęstwę z Psze Koźlaka. Ale postanowiłem zasięgnąć informacji u źródła i okazuje się, że chochlik drukarski ogonem poprzestawiał literki, bo piwo było fermentowane na US-05 (sic!).  Po przelaniu do kufla, pojawia się skąpa, beżowa pianka, która jest niestety dość nietrwała i opada szybko do smętnych resztek. Kolor jest ładny, miedziany, głęboki, idealnie klarowny. Wysycenie jest średnie, do niskiego. W zapachu głównie melanoidyny – przypieczona skórka od chleba, przypalone ciasto, nuty wędzone jeśli są, to w dalekim tle. Ja ich właściwie nie czuję. Na pewno są znacznie mniej intensywne niż w A’la Grodziskim czy 70/-. Smak przyjemny, nieco wodnisty, co nie dziwi. Goryczka średnia, ale baardzo długa i garbnikowa i to nie jest dobrze. Prawdopodobnie podczas długiego wysładzania, wyługowały się z łuski taniny i mamy taką pestkową, długą, nieprzyjemną goryczkę. Jeśli traktować to jako regularny produkt, to jest to najgorszy wyrób firmowany logo PINTA. Jeśli jednak pomyśleć, że alternatywą był kanał, to chyba lepiej że jest Podymek, niż jakby miało go nie być. Świat nie byłby lepszy gdyby go nie było. Tak że jako produkt uboczny, odpad produkcyjny, to jest to piwo całkiem niezłe i pijalne. Nie mam pojęcia jaka będzie jego cena, ale moim zdaniem powinna być mocno promocyjna. W innym wypadku lepiej było go nie wypuszczać.

Podsumowując 3 premiery wypadły statystycznie bardzo dobrze. Mamy jedno piwo genialne, jedno bardzo dobre i jedno… takie sobie. Jak bym mógł zakupić karton Jak w Dymu (a może Jak w Dyma – co za kretyńska nazwa) w okazyjnej cenie to bym to zrobił. Po Podymek sięgnę (o ile cena będzie adekwatna) jeśli będę miał ochotę na piwo, ale będzie mi zależało na trzeźwości umysłu. Psze Koźlaka PoproSZE chyba tylko z beczki. Choć doceniam kunszt piwowara, to jednak nie mój smak. Tak czy owak ekipa PINTY udowadnia (po raz kolejny), że spór czy piwo nieutrwalone jest lepsze od mikrofiltorwanego jest jałowy. Liczy się smak, a nie takie czy owakie napisy na etykietach. Dobre piwo, pomimo że pasteryzowane, niszczy bezpłciowe, bezsmakowe, nijakie niepasteryzowane.

Co prawda jak to z prapremierami bywa, butelka jest bez etykiety, ale mamy logo, które pojawiło się na Facebooku. Jest ładne, ale do wita mi nie pasuje. Zbyt masywne, drewniane deski i jakby z granitu ciosane litery, nie pasują do tak lekkiego piwa. Za to należy pochwalić fakt, że litrowa butelka z krachlą doczekała się firmowej porcelanki (z plastiku, ale firmowej). Michał nieco obawiał się czy piwo będzie odpowiednio nasycone, bo nalewane było prosto z tanku. Na szczęście po zwolnieniu blokady maszyny losującej… ekhm po otwarciu, rozległo się charakterystyczne huknięcie.

Piana była średnioobfita, ale za to wzorcowo drobna, gęsta i dość trwała. Jedynym mankamentem jest to, że piwo nie pozostawia śladów na szkle. Kolor jest złoty z solidnym zmętnieniem. Wysycenie wbrew obawom było na poziomie średnim, dopiero w drugiej szklance nieco go brakowało. W zapachu skórka pomarańczy , cytrusy i kolendra, jak dla mnie subtelna, bo w swoich witach dają jej o wiele więcej. W smaku piwo jest wytrawne i orzeźwiające, co świetnie pasowałoby do lata, jak na listopad to wydaje się trochę cienkie. Jednak ponieważ bardzo lubię wity nie będę już narzekał. Goryczka jest delikatna do tego dochodzi wyraźna orzeźwiająca kwaskowość i lekka słodycz. Jest też nuta młodego piwa, za którą ostatnio oberwało się Pszenicznemu. Zwykle łączyłem ją z nutą chmielu, ale chyba bardziej jest to smak drożdżowy.  To co najważniejsze w witbierze, to pijalność, a tu jest doskonale. Pierwszą szklanicę wychyliłem w kilkanaście minut.  Drugą porcję wypiłem z plastrem cytryny, która dodała jeszcze nut cytrusowych, ale niestety już trochę brakowało wysycenia.

Podsumowując jest to najlepszy polski witbier, a nawet jeden z najlepszych jakie piłem.  Pełnię swoich możliwości mógłby on objawić latem, ale i teraz wypiłem go z olbrzymią przyjemnością. Bez wątpienia Michał Saks jest jednym z najzdolniejszych piwowarów pracujących w polskich browarach restauracyjnych. Tym bardziej cieszy mnie to, że wywodzi się z piwowarstwa domowego.

*wg Terrego Pratchetta, autora cyklu Świat Dysku, żłopaniem głównie zajmują się krasnoludy. W zasadzie polega na tym samym, co picie, tyle że zwykle więcej się rozlewa. Jak łatwo więc zauważyć, można wyżłopać o wiele więcej piwa, niż wypić.